Xatırlayaq ki, sionist dəstə 1967-ci ildə baş verən “Altıgünlük müharibə” zamanı böyük şeytan ABŞ-ın dəstəyi ilə Sina yarımadasını, Qəzzanı, Şərqi Qüdsü, İordan çayının qərb sahilinin böyük bir hissəsini, İordan çayını və Suriyanın Qolan təpələrini işğal etmişdi.
Sonrakı dövrdə, torpaqlarının işğal altında qalmasına baxmayaraq, bölgədəki ərəb ölkələri zillət içərisində işğalçı İsraillə diplomatik münasibətlər quraraq “passivlik/razılaşma” yolunu seçdilər. Bu zillət libasını geyinən ilk ölkə Ənvər Sadatın rəhbərlik etdiyi Misir hökuməti oldu.
Misir Prezidenti Ənvər Sadatın İsrailin Baş naziri Menahem Beginlə əldə etdiyi razılaşma 17 sentyabr 1978-ci ildə Kemp-Devid Sazişi ilə nəticələndi. Bu saziş imzalandığı zaman bölgədəki ərəb ölkələri Sadatı qınamışdılar. Sadat isə belə demişdi:
“Bir gün gələcək, hamınız mənim etdiyimi edəcəksiniz.”
Nəticədə sonrakı proseslərdə Sadatın dediyi baş verdi. Zaman keçdikcə Suriya istisna olmaqla bütün ərəb ölkələri işğalçı İsraillə diplomatik münasibətlər qurmağa başladılar.
Ən sonda isə “Əsrin müqaviləsi” və “İbrahim sazişləri” ilə bu təslimiyyətçi zillət özünün ən yüksək həddinə çatdı. Bu razılaşmalar sionist dəstənin şeytani siyasətinə təslim olmaqdan başqa bir şey deyil. Suriya isə heç vaxt buna razılıq vermədi.
Suriya 22 ərəb ölkəsi arasında şərəfli mövqe nümayiş etdirərək İsraili tanımayan və heç bir şərt altında onunla diplomatik münasibətləri qəbul etməyən yeganə ölkə olaraq qaldı.
Bundan əlavə, Hafiz Əsəd dövründən etibarən Suriya fələstinli silahlı təşkilatlara təlim düşərgələri təqdim edən yeganə ölkə idi. Suriya rejiminin hər iki dövründə İran İslam Respublikası rəsmiləri ilə əldə edilmiş razılaşmalar nəticəsində həmin düşərgələrə silah və sursat İrandan gətirilirdi.
Digər tərəfdən, 1982-ci ilin mart ayında Cənubi Livanın sionist dəstə tərəfindən işğal edilməsindən sonra “müqavimət və dirəniş” adı ilə yaradılan Hizbullah təşkilatına da Dəməşq üzərindən silah tədarükü İran tərəfindən həyata keçirilirdi.
Bu silahların bir hissəsi tunellər vasitəsilə HƏMAS-ın İzzəddin əl-Qəssam Briqadalarına və İslami Cihadın Qüds Briqadalarına çatdırılırdı. Bundan başqa, Busra şəhərinin kənd ərazilərində yerləşən düşərgələrdə iranlı komandirlər fələstinli gənclərə partizan təlimləri keçirdilər.
Əlbəttə, işğalçı İsrail İran İslam Respublikası rəsmilərinin formalaşdırdığı “Müqavimət Cəbhəsi”nin hücumlarına məruz qaldığı üçün öz təhlükəsizliyini təhdid altında görür və bundan narahat olurdu.
Sionist dəstəni narahat edən digər məsələ isə Bəşər Əsədin 6 yanvar 2004-cü ildə Türkiyəyə səfər etməsi və həmin tarixdən etibarən müəyyən fasilələrlə qarşılıqlı səfərlərin başlaması nəticəsində diplomatik ənənələrin fövqündə səmimi bir atmosferin yaranması idi. Ərdoğanın hər fürsətdə “qardaşım Əsəd” deyə müraciət etməsi, pikniklər və dəniz gəzintiləri və s. buna nümunə idi.
Bundan daha önəmlisi isə Türkiyə Parlamenti ilə Suriya Parlamentinin ortaq Nazirlər Şurası yaratması və pasportsuz gediş-gəlişlərin başlaması idi. Bütün bunlar sionist dəstəni son dərəcə narahat edən hadisələr idi.
Həmin dövrdə Türkiyə ilə Suriya arasındakı diplomatik münasibətlər o qədər müsbət istiqamətdə inkişaf edirdi ki, sanki “vahid dövlət” quruluşuna doğru gedilirdi. Bəzi jurnalistlərimiz bu inkişafı “İslam Birliyinə gedən yolda ilk addım” kimi qiymətləndirirdilər. Bu jurnalistlərdən biri də Hakan Albayrak idi.
Bəli, Türkiyə və Suriya hökumətləri arasındakı bu yaxınlaşma, eləcə də İranın müqavimət qruplarını təlimləndirib silahlandırması sionist dəstəni və onun himayədarı ABŞ-ı son dərəcə narahat etmişdi…
22 ərəb ölkəsi arasında sionist dəstənin “Ərz-i Məvud” amalının qarşısında maneə olan yeganə dövlət Əsəd rejimi idi və bu rejim onların nöqteyi-nəzərindən mütləq devrilməli idi.
Əvvəlcə ABŞ-ın o zamankı dövlət katibi Hillari Klinton Türkiyənin o zamankı xarici işlər naziri Əhməd Davudoğlunu təlimat və direktivləri çatdırmaq üçün Əsədin yanına göndərdi.
Əsədə təqdim edilən təlimat mətnində bu kimi maddələr yer alırdı:
“İsraili tanıyacaqsan, İrandan gələn silah tədarükünü dayandıracaqsan, terror təşkilatlarının ölkəndə fəaliyyət göstərməsinə imkan verməyəcəksən (fələstinlilərə ayırdığın təlim düşərgələrini bağlayacaqsan), beynəlxalq ticarətə (imperialist istismar vantuzlarına) qapılarını açacaqsan.”
Bu təqdimat zamanı Əsəd Davudoğluna az qala acıqlanaraq:
“Siz Türkiyənin xarici işlər nazirsiniz, yoxsa ABŞ-ın səfirisiniz?”
— deyə reaksiya göstərdi və ona təqdim edilən “zillət” təklifini qəbul etmədi. Həmin gecədən etibarən münasibətlər qopdu.
Sonrası isə sizə məlumdur.
Sionistlərin yönləndirdiyi media elə ertəsi gündən Əsədi “xalqına zülm edən qatil” kimi təqdim etməyə başladı. Beləliklə, vətəndaş müharibəsinin düyməsinə basıldı.
100-ə yaxın ölkədən gətirilmiş, mutasiyaya uğramış canavar sürüləri silah və sursatla təchiz edilərək Suriyaya yeridildi. Vəhşi bir müharibə başlamışdı.
Terrorçular onlara qoşulmayan əhalini ən vəhşi üsullarla qətlə yetirməyə başladılar. Məqsəd dəhşət və qorxu yaradaraq xalqın onlara qoşulmasını təmin etmək idi. Əhalinin böyük əksəriyyəti isə:
“Qardaş müharibəsində biz yoxuq”
— deyərək öz ölkəsini tərk etmək məcburiyyətində qaldı…
Hörmətli oxucumuz, bu vətəndaş müharibəsi dövrünü yaxşı xatırlayaq! Terrorçuların necə bir vəhşilik nümunəsi göstərdiyini unutmayaq! Çoxlu sayda insanı diz çökdürüb başlarından güllələdilər. Bəzilərinin üzərinə benzin töküb yandırdılar. Kimilərini dəmir qəfəslərə salaraq suda boğdular. Əlləri bağlı insanları yerə uzadıb qoyun kəsirmiş kimi başlarını kəsdilər. Eyni vəhşiliyi 8 yaşlı uşağa da tətbiq etdilər. Üstəlik, təkbir gətirərək, ayələr oxuyaraq! Soruşsanız, Allah yolunda cihad edirlər! (Lənət olsun sizin din anlayışınıza, lənət olsun sizə silah verən əllərə.)
Nəticədə nə oldu? 13 il davam edən bu müharibədən sonra vəhşi İsrail və qaniçən ABŞ istifadə etdikləri piyadalar vasitəsilə öz məqsədlərinə çatmış oldular…
Bildiyiniz kimi, işğalçı İsrail 1967-ci il “Altıgünlük müharibə”dən 8 dekabr 2024-cü il tarixinədək Qolan təpələrindən aşağıya doğru bir metr belə irəliləyə bilməmişdi. Ta ki Suriyada rejim dəyişikliyinə qədər.
Sionist dəstə 13 il davam edən vətəndaş müharibəsi boyunca işğalını genişləndirmək üçün daim pusquda gözlədi. Bu gözləmə müddətində terror təşkilatlarına silah və sursat verməyi də unutmadı. Bundan əlavə, Qolan təpələrində qurduğu mobil xəstəxanalarda yaralı terrorçuları müalicə etdi. (Netanyahu həmin mobil xəstəxanalarda müalicə olunan terrorçuları ziyarət edib onlara keçmiş olsun diləklərini çatdıraraq qürurla jurnalistlərə poza verdi.)
Nəhayət, “Pikaplı İnqilab” baş verdi və 8 dekabr 2024-cü ildə Əsəd rejimi devrildikdən sonra İsrail qüvvələri hərəkətə keçərək Cəbəl əş-Şeyx (Hermon dağı) yamaclarından aşağıya doğru heç bir müqavimətlə qarşılaşmadan irəlilədi və Suriya torpaqlarını işğal etməyə başladı.
Suriya üçün həyati əhəmiyyət daşıyan bölgədəki Mantara su anbarı və digər su mənbələri bu şəkildə sionist dəstənin əlinə keçdi.
İşğal etdikləri Hermon dağında dərhal, tələsik şəkildə — bölgəyə gedən Netanyahunun güc nümayişi və meydanoxumaları müşayiətində — əllərindəki xəritələrlə texniki-iqtisadi əsaslandırma işləri apardılar və burada daimi hərbi obyektlər qurdular.
İşğal o qədər genişləndi ki, Dəməşqə 15-20 km qədər yaxınlaşdılar.
Sionist dəstə bununla da kifayətlənməyərək, başda paytaxt Dəməşq olmaqla bütün şəhərlərdəki dövlət binalarını vuraraq dövlətin fəaliyyət mexanizmini tamamilə çökdürdü. Vurulan binalar arasında torpaq-kadastr və əhalinin qeydiyyatı idarələri də var idi. Bu hücumlar zamanı təxminən 600 strateji nöqtə vuruldu.
Netanyahu vəhşisi hər nə qədər “Biz Şara ilə razılaşmışıq” desə də, işi şansa buraxmayaraq bu hücumları həyata keçirdi.
13 il vətəndaş müharibəsinin davam etdiyi bu ölkədə milyonlarla insan “qardaş qanı tökməmək naminə” doğulub boya-başa çatdığı torpaqları tərk edərək yad ellərdə səfil vəziyyətə düşdü, təxminən 1 milyon insan isə bu lənət müharibədə həyatını itirdi.
Başına 10 milyon dollar mükafat qoyduqları terrorçunu gətirib Suriyanın prezidenti etdilər. Müstəmləkəçi “xarici sərmayə”nin üzünə bağlı olan qapılar sonuna qədər açıldı. Limanlar fransızlara satıldı. Hava bazaları və ən strateji hərbi obyektlər ABŞ-a təhvil verildi. Bu günlərdə isə kənd təsərrüfatı torpaqlarına göz dikən İngiltərə ilə danışıqlar aparılır. İngiltərə tekstil və konserv fabrikləri qurmaq vədi ilə məhsuldar kənd təsərrüfatı torpaqlarını ələ keçirmək istəyir…
Digər tərəfdən, bu inqilaba logistika və sursat dəstəyi baxımından töhfə verən Türkiyəyə minnətdarlıq borcunun qarşılığı olaraq ötən il Homs şəhərinin kənd ərazisində yerləşən T4 (Tiyas) Hərbi Hava Bazası verilmək istənildi.
Sözügedən hava bazasında Türkiyədən texniki-iqtisadi əsaslandırma işləri aparmaq üçün gələn hərbi mühəndislərimizin olduğu vaxt sionist dəstə “ultimatum xarakterli” hücum həyata keçirdi və 5 əməkdaşımız şəhid edildi. (2 aprel 2025)
İndi isə, yəni 18 avqust 2026-cı ildə Türkiyəyə ayrılmış və bununla bağlı razılaşma əldə edilmiş İdlib kənd ərazisindəki Əbu Zühur Hərbi Hava Bazasına İsrail yenidən hücum edərək uçuş-enmə zolaqları da daxil olmaqla 8 nöqtəni vurdu.
Bu baza Türkiyədən 70 km məsafədədir. Yəni burnumuzun dibindədir və biz bu cür həyasız hücumlara məruz qalırıq. Üstəlik, özlərini haqlı hesab edərək Türkiyəyə xəbərdarlıq və təhdid xarakterli ultimatum verirlər.
Elə isə soruşaq: Kürecik Radar Bazası bu hücum barədə Silahlı Qüvvələrimizə niyə məlumat vermədi? Bu baza yalnız sionist dəstəyə xidmət etmək üçünmü orada yerləşir?
Təəssüf ki, elədir…
İranın atdığı raketlər aşkar edilərək NATO-nun Baş Qərargahının yerləşdiyi Belçikanın paytaxtı Brüsselə dərhal məlumat verilir və buradan saniyələr ərzində raketlərin koordinatları İsrailə ötürülür. Onsuz da onun yaradılma məqsədi və xidmət qayəsi budur…
Baxın, sionist dəstənin hücumundan sonra Qəzza qəssabı Netanyahu Baş Nazirlik Ofisi vasitəsilə sosial mediada necə həyasızcasına meydan oxuyur:
“Suriya Türkiyə əsgərlərinin Hələb yaxınlığındakı bir hava bazasında yerləşdirilməsinə icazə verdi. İsrail də öz təhlükəsizliyinə yönəlmiş təhdidlərə dözməyəcək. Bizim Suriya Prezidenti Şara ilə razılaşmamız var. Şara Suriya ərazisində xarici hərbi qüvvə yerləşdirməyə cəhd etməklə razılaşmamızı pozur.”
Qatil Netanyahunun bu qədər həyasız təhdidləri qarşısında Türkiyə Respublikası Kommunikasiya Nazirliyinin cavabı isə belədir:
“Səsləndirilən ittihamlar Netanyahunun İsraildə keçiriləcək seçkilər öncəsi bölgədəki ekspansionist və sabitliyi pozan siyasətini davam etdirmək niyyətindən qaynaqlanır.”
SubhanAllah, bu necə cavabdır?!
Digər tərəfdən, adını çəkmək istəmədiyimiz bir siyasi partiyanın lideri:
“İsrail təcavüzkar siyasətindən əl çəkməlidir!”
— deyərək təcavüzkarı daha da cəsarətləndirmiş olur.
Bu günə qədər, yəni 77 ildir İsrail adlanan mütəşəkkil terror təşkilatının təcavüzkar və ekspansionist siyasətindən “qınamalarla” əl çəkdiyi heç olubmu?
Hörmətli oxucumuz, bu həyasız hücum qarşısında son dərəcə palliativ və “üzrü qəbahətindən böyük” yanaşma ilə verilən cavablar barədə necə bir şərh verək?
Ötən il, 2 aprel 2025-ci ildə 5 hərbi əməkdaşımız şəhid ediləndə Birləşmiş Millətlər Təşkilatının Nizamnaməsinin 51-ci maddəsinə əsasən cavab zərbəsi endirmək hüququmuz var idi, lakin bundan istifadə etmədik.
O zaman “Qol qırılar, yen içində qalar” prinsipi ilə hərəkət edildi. Eynilə Mavi Mərmərə şəhidlərinə münasibətdə olduğu kimi.
İndi də bu cür palliativ şərhlərlə hadisənin üstü örtülür. Əlbəttə ki, bu təslimiyyətçi mövqe qarşısında ictimaiyyətimizin vicdanı sızlayır.
Belə olmamalıdır…
Mövzumuzla əlaqəli olan son dəqiqə xəbərini də paylaşaraq yazımızı yekunlaşdıraq:
Yuxarıda qeyd etdiyimiz kimi, Hillari Klintonun Davudoğlu vasitəsilə Əsədə təqdim etdiyi maddələrdən biri “Ölkəndə terror təşkilatlarına yaratdığın fəaliyyət imkanlarına son qoyacaqsan” təlimatı idi. Bu tələb Əsəd tərəfindən qəbul edilməmiş və rədd olunmuşdu. Çünki terror təşkilatları dedikdə iranlı zabitlərin təlim keçdiyi HƏMAS və İslami Cihadın hərbi qanadları olan İzzəddin əl-Qəssam Briqadaları və Qüds Briqadaları üçün ayrılmış təlim düşərgələri nəzərdə tutulurdu.
Şara İdlibdə gözlədiyi dövrdə ABŞ-ın keçmiş Dəməşq səfiri Robert Ford ilə gizli görüşlər və danışıqlar apararaq fələstinli silahlı təşkilatların təlim düşərgələrini bağlayacağına söz vermişdi…
Şaranın ABŞ generalları ilə rəsmi şəkildə “strateji tərəfdaşlıq” qurması isə İdlib dövründəki gizli təmasların ardınca, Dəməşqdə hakimiyyəti ələ almasından sonra baş verdi.
Dəməşqdə başlayan yeni dövrdə ABŞ Mərkəzi Komandanlığının (CENTCOM) komandanı admiral Bred Kuper və Beynəlxalq Terror Təşkilatlarına (HƏMAS, İslami Cihad və Hizbullah) Qarşı Koalisiyanın komandanı briqada generalı Kevin Lambert kimi yüksək rütbəli hərbi rəsmilərlə rəsmi danışıqlar aparmış və əməkdaşlıq sazişləri imzalamışdır.
Bu əməkdaşlıq sazişlərindəki maddələr Əsədə təqdim edilənlərlə eyni idi. Şara bütün bu tələbləri qəbul edib imzasını atdı və hakimiyyətə gələn kimi verdiyi öhdəlikləri dərhal yerinə yetirdi.
Fələstinlilərə məxsus təlim düşərgələrini bağladı, ələ keçirdiyi silahları ABŞ hərbi rəsmilərinə təhvil verdi. Bu silahların bir hissəsi Hizbullaha göndərilmək üçün bir anbarda gizli saxlanılırdı. Onların hamısı da ABŞ hərbi rəsmilərinə verildi.
Digər tərəfdən, yuxarıda qeyd etdiyimiz sazişin maddələrinə əlavələr edilərək, Tramp Mecidiyeköy nümunəsində olduğu kimi Dəməşqdə “Trump Towers” və maliyyə mərkəzi (birja binası) tikəcəyinə söz verdi.
Bu hadisələrdən və xüsusilə fələstinlilərə məxsus düşərgələrin bağlanmasından ABŞ və sionist dəstə o qədər məmnun qalmış olmalıdır ki, Tramp son dəqiqə qərarı ilə Suriyanı “terrora dəstək verən ölkələr” siyahısından çıxardı.
Bunun ardınca Şara mikrofonlar qarşısına keçərək Trampa təşəkkür etdi.
Beləliklə, 22 ərəb ölkəsi arasında Fələstin məsələsinə sahib çıxan yeganə istisna olan Suriya da digər ərəb ölkələrinin zillət və təslimiyyət məzmunlu alçaldıcı mövqeyinə qoşulmuş oldu.
Bizə də:
“Ah Fələstin, vah Fələstin!”
— demək qaldı.
Son söz olaraq, Suriyanın bu vəziyyətə düşməsinə töhfə verən müsəlman ölkələrinin başında duran siyasətçiləri “cəhənnəm gözləyir” desək, yeridir.
