Hal-hazırda 15 iyun 2026-cı il, saat 00:30. Bütün media qurumlarının ortaq yayım başlığı: “İran ilə ABŞ Razılaşdı.”
Pakistan vasitəsilə aylardır davam etdirilən danışıqlarda bu gecə İranın irəli sürdüyü şərtlər qəbul edilərək yekun razılaşmaya nail olunmuş oldu. Pakistanın Baş naziri Şahbaz Şərif bu xəbəri dünyaya elan etdi… (İmzalar 19 iyunda Cenevrədə atılacaq.)
Kim qalib gəldi, kim məğlub oldu? Yaxud belə soruşaq, müharibəni başladan düşmənin hədəfi nə idi? ABŞ Prezidenti Donald Tramp, Sionist çətə ilə birlikdə bu müharibəni başladanda hədəfini də ortaya qoymuşdu. Bir çox ölkəyə hücum edərkən eyni hədəfi güddüyü kimi, İrana da hücum edərkən birinci məqsədi mövcud rəhbərliyi dəyişmək idi. İnqilab Rəhbərini və komanda heyətindən 30-a yaxın yüksək rütbəli generalı şəhid etməsinə baxmayaraq məqsədinə çata bilmədi. İkinci məqsədi zənginləşdirilmiş 440 kq uranı almaq və ya üçüncü bir ölkəyə daşımaq idi. Bu da baş vermədi. Üçüncü hədəfi, Venesuela nümunəsində olduğu kimi, “Nefti biz işlədəcəyik” demək idi. Bu da baş vermədi. Dördüncüsü, mərhələli şəkildə raket istehsalı azaldılacaq və onların mənzilləri aşağı salınacaqdı. Bu da baş vermədi. Beşinci məqsədi Hörmüz boğazının nəzarətini ələ keçirmək idi. Bu da baş vermədi. Əksinə, 60 günlük güzəşt müddətindən sonra keçidlər (Oman ilə paylaşılmaq şərtilə) ödənişli olacaq.
(Panama və Süveyş kanalları nümunəsində olduğu kimi.) Tramp burada da məqsədinə çata bilmədi, əksinə borclu çıxdı… Həmçinin dondurulmuş maliyyə resurslarının qaytarılması qəbul edildi…
Qısacası, 39 gün davam edən bu müharibədə ABŞ və Sionist çətə məqsədlərinə çata bilmədi və aldıqları dağıdıcı zərbələrə görə atəşkəs istəməyə məcbur qaldılar. Atəşkəslə birlikdə danışıqlar prosesi işə düşdü. Lakin bildiyiniz kimi, danışıqlar davam edərkən daim atəşkəs pozuntuları yaşandı. Hər pozuntudan sonra isə İran sərt şəkildə cavab verdi. İran bu müddətdə əsla geri addım atmadı. Şərtlərindən də güzəştə getmədi. İran “Müqavimət Cəbhəsi”nin tərkib hissələrini danışıqlardan ayrı tutmadı. “Cəbhələrin Birliyi” prinsipindən də imtina etmədi.
Qısacası, İran hücumların əvvəlindən etibarən sərt cavab verməsi və güzəştsiz, qətiyyətli mövqeyi ilə müharibəni açıq fərqlə öndə aparmış oldu.
Nəticə etibarilə, ABŞ İranın şərtlərini qəbul etmək məcburiyyətində qaldı…
İran bu müharibədə və danışıqlar prosesində sanki dastan yazaraq qələbə qazanmış oldu. İran əslində yalnız bu müddətdə dastan yazmayıb. İran 47 ildir imperialist ABŞ-ın hər cür intriqalarına və hücumlarına qarşı dastan yazaraq yoluna davam edib.
ABŞ konsulluğunun (casusluq yuvasının) basqını ilə başlayan 444 günlük böhran, Təbes səhrası məğlubiyyəti (25 aprel 1980), 8 illik məcburi müharibə (22 sentyabr 1980 – 20 avqust 1988). Bitməyən sui-qəsdlər və 47 ildir davam edən embarqolar. “12 Günlük Müharibə” (13–24 iyun 2025) və nəhayət 28 fevral 2026-cı il səhəri Rəhbər Əli Xameneinin və 30-a yaxın yüksək səviyyəli generalın şəhid edilməsi nəticəsində İranın başlatdığı əks-hücum və həyata keçirdiyi cavab zərbələri ilə bölgədəki ABŞ bazalarının və Sionist çətənin ən strateji nöqtələrinin vurulması İran üçün böyük bir uğur kimi tarixə düşdü…
İran dağların içərisində inkişaf etdirdiyi pilotsuz uçuş aparatları, hipersəsli, səsdən sürətli və kaset başlıqlı raket texnologiyası ilə düşmənə dağıdıcı zərbələr endirməklə diplomatik kozlarını da əlinə almış oldu. Anadolunun uğursuz taleyi kimi adlandırılan köhnə bir metafora var; “Müharibədə qazandıq, masada uduzduq.” “Mondros Müvəqqəti Sülhü” və “Lozan Müqaviləsi” bunun ən konkret nümunələridir! (Daha sonralar tənqidi mənada “Lozan qələbədirmi, məğlubiyyətmi?” adlı kitablar yazıldı.)
İran belə etmədi. Diplomatik mübarizəsini güzəştsiz şəkildə davam etdirdi. Əlbəttə ki, buna ən böyük təsir edən amil İranın hərbi arsenalının güclü olması idi. İslam İnqilabının məsulları dərslərinə yaxşı çalışıblar.
Rəhbər heyəti dağların altında dünyanı heyrətə salan texnologiyalar istehsal edərkən, təvazökar evlərində xalq kimi yaşayırlar. Rəhbər Xamenei başlarına bombalar yağarkən sığınacağa getməyi rədd etdi. “Xalqım sığınacaqda deyilsə, mən də getmərəm” dedi. Allah eşqinə, dünyada hansı lider belə bir söz deyə bilər? (Nəticədə ofis kimi istifadə etdiyi evində şəhid edildi.)
Müharibənin ən qızğın vaxtında Türkiyədəki bəzi televiziya kanalları Rəhbər Xameneinin Rusiyaya qaçacağını alt yazı kimi verirdilər. Nə mediası, nə xalqımız, nə də Amerika Rəhbəri və İran xalqını lazımınca tanımamışdı. Müharibə başlayan kimi televiziya kanalları sərhədə gedib xalqın ölkəni necə tərk edəcəyini gözləyərək kameralarını hazırlamışdı. Amma gözlənilən olmadı; nə xalq, nə də mollalar ölkələrini tərk etdilər. Hətta bu müddətdə müxaliflər belə dövlətləri ilə birləşdilər. (Xaricdən gələnlər oldu, əks miqrasiya yaşandı.) Halbuki Tramp lənətlisi daxili üsyan başlatmaq üçün böyük pullar xərcləmişdi. Ayrılıqçı qruplara silah vermişdi. Lakin məqsədinə çata bilmədi.
“Molla Rejimi” deyərək kiçildilən İran həm masada, həm də hərbi müqavimətdə təqdirəlayiq işlər gördü. Trampın istifadə etdiyi metafora ilə ifadə etsək, İran bu müddətdə “möhtəşəm iş çıxardı.” İran qətiyyətli mövqeyi və düşmənə vurduğu zərbələr səbəbilə təkcə müsəlmanların deyil, antiimperialist xalqların da könlünü fəth etdi. “12 Günlük Müharibə”də İranın uğuru bəzi məzhəb fanatikləri tərəfindən “teatr” və “qurama döyüş” iddiaları ilə kölgələnməyə çalışılmışdı. Bu müharibədə isə işin elə olmadığı açıq-aşkar ortaya çıxdı. Məzhəb təəssübkeşliyi güdənlər bu dəfə səslərini kəsmək məcburiyyətində qaldılar…
İranın məzhəb təəssübkeşliyi güdən çevrələr nəzdində ən böyük çatışmazlığı onların şiə etiqadına sahib olmaları ilə bağlı təsəvvür idi. Halbuki İranda Əhli-Sünnə xalqları da yaşayır. İmam Xomeyni yalnız siyasi hakimiyyət üzərində inqilab etmədi, onun etdiyi inqilabın bir tərəfi də məzhəb üzərində idi. Belə ki, Əhli-Sünnənin dəyərlərinə və səhabələrə dil uzadılmaması üçün cəza tədbirləri tətbiq etdi. Buna baxmayaraq, İngiltərədə fəaliyyət göstərən Rafizilərin yaydıqları videoları görən təəssübkeş çevrələr Şiəlik və İran İslam Respublikasına qarşı saysız-hesabsız iftira və böhtanlar yayaraq düşmənçilik etdilər və xalqımızı da kin və düşmənçiliyə təhrik etdilər.
Əlbəttə, indi mövzumuz bu böhtanlara cavab vermək deyil…
Bütün dünya gördü ki, İranın birləşdirdiyi “Müqavimət Cəbhəsi”nin düşmənə qarşı apardığı mübarizə qələbə ilə taclandı. Bu günə qədər ABŞ “dünyanın jandarmı” kimi tanınırdı və qarşısıalınmaz güc kimi təsəvvür edilirdi. Həqiqətən də ABŞ bu zorakılığını Əfqanıstan və İraqı işğal etməklə sübut etmişdi. Digər tərəfdən, İkinci Dünya Müharibəsində Yaponiyaya atdığı atom bombaları, sonralar Vyetnam və Kambocada törətdiyi qırğınlar, eləcə də Panama Prezidenti Manuel Norieqanı və qısa müddət əvvəl Venesuela Prezidenti Nikolas Maduronu quldurcasına qaçırıb zindanlara salması da bu zorakılığının nəticəsi idi. İran İslam Respublikasına qarşı illərdir davam etdirdiyi intriqalar hər dəfə uğursuzluğa düçar olmasına baxmayaraq, şeytani planlarından və hücumlarından heç vaxt əl çəkmədi. Nəhayət, 28 fevral 2026-cı ildə Sionist çətə ilə koordinasiyalı şəkildə başladığı hücum qarşısında İran məsulları dərhal hərəkətə keçərək bölgədəki ABŞ bazalarına və Sionist çətəyə sərt və dağıdıcı zərbələr endirməyə başlayanda ABŞ və Sionist çətə nə baş verdiyini anlamadı. 39 gün davam edən bu müharibədə ABŞ və Sionist çətə İranı bombaladıqca İran da qat-qat artıq cavab verməyə davam etdi. Aradakı fərq ondan ibarət idi ki, İran düşmənin hərbi infrastrukturuna hücumlar təşkil edərkən, düşmən məktəblər və xəstəxanalar başda olmaqla mülki yaşayış məntəqələrini bombalamağa davam edirdi. Xatırlayın, ilk hücumda Minab məktəbi vurularaq 168 qız uşağı qətlə yetirilmişdi. Tarix boyu İslam cəmiyyətləri belə vəhşiliklərə daim məruz qalıblar. Düşmən qayda və müharibə hüququ adlı heç nə tanımır. Müharibələri daim ən amansız üsullarla aparır. Heç bir razılaşmaya, heç bir öhdəliyə əməl etmir. Görək bu razılaşma nə qədər davam edəcək. Gələn xəbərlərə görə, Sionist çətə Trampın İranın şərtlərini qəbul etməsini həzm edə bilmir. İndidən Sionist çətənin liderləri Trampı sərt şəkildə tənqid etməyə başlayıblar. Sionist çətə “bu razılaşma bizi bağlamır” deyir. Həmçinin Sionist çətə işğal etdiyi Cənubi Livan torpaqlarından çıxmayacağını bildirir. Bu isə o deməkdir ki, işğalçı İsrail razılaşmaya əməl etməyib Livana hücumlarını davam etdirərsə, İrandan mütləq dağıdıcı cavab alacaqdır…
İran bu günə qədər həm sahədə, həm də masada güzəştsiz şəkildə mübarizəsini davam etdirdi və bundan sonra da davam etdirəcəkdir.
İşğalçı İsrail “Armageddon” xəyallarına görə müharibənin davam etməsinin tərəfdarıdır. Lakin ABŞ təslim oldu və ağ bayraq qaldırdı. Sionist çətə müharibənin davam etdirilməsi üçün Trampı razı sala bilmir. Netanyahu Trampdan müharibənin davam etməsini tələb etməkdə israr etdikcə Tramp ona ağır söyüşlər yağdırmağa başladı. Artıq bir-birlərinə söyüş söyməyə başlayıblar. Məğlub olanlar həmişə bir-birlərini günahlandırarmış.
Nəticə etibarilə bizim deyəcəyimiz budur: Amerika əfsanəsi çökmüşdür, İranın zəfəri mübarək olsun…
