İkinci Dünya Müharibəsindən sonra imperialist müstəvlilərin (işğalçıların) işğal üsulları dəyişdi. Artıq elə bir strategiya tətbiq olunur ki, müharibəyə ehtiyac qalmadan, güclü və hiyləgər diplomatik təşəbbüslərlə ölkələr (top və güllə atmadan) işğal edilir. Şimali Atlantika Müqaviləsi Təşkilatının (NATO) genişlənmə siyasəti bunun ən bariz nümunəsidir. ABŞ yaratdığı NATO (North Atlantic Treaty Organization) vasitəsilə 28 ölkəni öz boyunduruğu altına alaraq onları mürəkkəb və incə üsullarla işğal etmiş oldu. Bəs niyə?
ABŞ, Sionist lobbilərin təzyiqi ilə İkinci Dünya Müharibəsində Avropanı və xüsusilə yəhudiləri Hitler bəlasından xilas etmək üçün 250 minə yaxın quru və hava qüvvələrinə məxsus döyüş qüvvələri ilə (müttəfiqlərinin də yardımı ilə) Almaniyanı işğal etmişdi. Görünür, bu işğal ABŞ-nin xoşuna gəlmişdi. Elə buna görə də yeni bir taktika ilə bütün Avropa üzərində hegemonluq qurmaq üçün kommunizm təhlükəsini ön plana çıxararaq Şimali Atlantika Paktını dövriyyəyə buraxdı. Kommunizm təhlükəsi qarşısında bu paktın Avropanı təhlükəsizlik altına aldığı deyilirdi. Halbuki gizlədilən əsas məqsəd tamam başqa idi.
1949-cu ildə ABŞ-ın rəhbərliyi ilə yaradılan NATO genişlənməçi məntiqlə Türkiyəyə də qarmağını atmışdı. Niyə? Baxın, 14 may 1948-ci ildə Fələstin torpaqları üzərində qurulan İsrail üçün genişmiqyaslı təhlükəsizlik çətiri yaratmaq məqsədilə bu tarixdən bir il sonra NATO yaradıldı. (Hər NATO sammitində İsrailin təhlükəsizliyindən danışmaları təsadüfi deyil.) Diqqətinizi çəkirəm, NATO qurulduqdan 6 il sonra Varşava Müqaviləsi Təşkilatı yaradıldı. Axtarış sisteminə baxdıqda belə bir ifadə ilə qarşılaşırıq:
“Varşava Müqaviləsi Təşkilatı, 14 may 1955-ci ildə NATO-ya qarşı Sovet İttifaqının rəhbərliyi ilə yaradılmış Şərq Blokunun hərbi və siyasi ittifaqıdır.”
Halbuki bizə bunun tam əksi deyilmişdi. “Baxın, siz kommunizm/dinsizlik təhlükəsi ilə üz-üzəsiniz. Siz ‘kitab əhli’ olan NATO-ya daxil olsanız, ancaq o zaman təhlükəsizlikdə olarsınız” dedilər və bu yolla kommunizm şeytanı bizə pis göstərildi, bizi isə vəhşi kapitalizmin təmsilçisi olan digər şeytanın qucağına itələdilər.
Bunu kim etdi? İçimizdəki “Troya Atı” piyadaları.
1950-ci ildə uzaqgörənlikdən uzaq siyasətçilərimizin vasitəsilə NATO-ya daxil olmaq üçün müraciət etdik. Üzv ola bilməyimiz üçün bizdən Koreyaya əsgər göndərməyimizi tələb etdilər. “Baş üstə” dedik və Koreyaya əsgər göndərdik. Əsgərlərimiz ABŞ-ın maraqları uğrunda Koreyada döyüşdü və rəsmi açıqlamaya görə 724 itki verərək özümüzü sübut etmiş olduq. (Halbuki gizlədilən ölənlərin sayı bu rəqəmdən qat-qat çox idi.)
Nəticədə bizə lütf edib 1952-ci ildə NATO-ya qəbul etdilər. Daha doğrusu, bizi NATO-ya qəbul etmədilər, Anadolunun hər tərəfinə hərbi bazalar yerləşdirərək bizi işğal etdilər. Səhv eşitmədiniz, bizi işğal etdilər. O gündən bu günə qədər NATO-nun və dolayısı ilə böyük şeytan Amerikanın işğalı altındayıq.
Niyə? Çünki Türkiyə Osmanlının varisi olduğu üçün Fələstinin addım-addım işğalına zəmanətçi dövlət kimi etiraz edə bilərdi. Buna görə də Türkiyənin tam nəzarət altına alınmasının zəruri olduğunu düşünərək belə şeytani bir planla bizi işğal etdilər.
Artıq həmin tarixdən sonra Fələstin torpaqlarında baş verən qətliamları və işğalı sadəcə izləyən tərəfə çevrildik. Bu müddətdə təkcə Fələstinin məzlum xalqına deyil, Kiprdə ENOSİS və EOKA rum terror təşkilatlarının soydaşlarımıza və din qardaşlarımıza qarşı törətdiyi qətliamların da qarşısını ala bilmədik.
1964 və 1967-ci illərdə iki dəfə “Sülh Hərəkatı” həyata keçirməyə cəhd etdik. Lakin ABŞ Prezidenti Lindon B. Consonun 5 iyun 1964-cü ildə Baş nazir İsmet İnönüyə göndərdiyi, Türkiyənin Kiprə mümkün hərbi müdaxiləsinin qarşısını almağı hədəfləyən təhdid və alçaldıcı məzmunlu məktubdan sonra Ankara geri addım atdı və çıxarmadan imtina etdi.
Eyni şəkildə, 1967-ci ilin noyabrında zülm və qətliamların qarşısını almaq məqsədilə adaya çıxarma etmək niyyəti yarananda bu dəfə Baş nazir Süleyman Dəmirələ ultimatum verildi və yenə geri addım atıldı.
Sionist şəbəkə adına NATO vasitəsilə işğal edilmiş Türkiyəyə qarşı ABŞ-ın bu həyasız təhdidlərinin arxasındakı məqsəd belə idi:
“Əgər biz Türkiyəyə Kiprə çıxarma etməyə icazə versək, sabah zəmanətçi dövlət hüququnu bəhanə edərək Fələstinə də müdaxilə edə bilər. Elə isə yaxşısı budur ki, onun yolunu Kipr üzərindən kəsək ki, sabah Fələstinə də əl uzatmasın.”
Lakin mərhum Erbakan Hocamız təhdidlərə əhəmiyyət vermədən və Ecevitin mane olmaq cəhdlərinə baxmayaraq Kiprə çıxarma etmişdi.
Çıxarma etdiyimiz üçün ABŞ bizə embarqo tətbiq edəndə Erbakan cavab olaraq 25 iyul 1975-ci ildə bütün ABŞ bazalarını bağladı və beləliklə işğaldan xilas olduq.
Lakin cəmi beş il sonra 12 Sentyabr hərbi çevrilişini həyata keçirən ABŞ piyonu Kənan Evren ABŞ bazalarını yenidən açdı.
Xəyanət və alçaqlıq məhz belə bir şeydir. “Troya Atı” metaforası da məhz burada özünü göstərir. Xatırlayaq ki, bu ölkədə hər on ildən bir ABŞ adına çevrilişlər və memorandumlar həyata keçirilirdi. 28 Fevral Postmodern Çevrilişini düşünək! Sincanda “Qüds Mitingi” keçirildi deyə ABŞ və Sionist şəbəkənin əmri ilə (sonradan rütbələri sökülən) Baş Qərargah rəisinin müavini general Çevik Bir tankları küçələrə çıxardı və REFAHYOL hökumətini devirdilər…
12 Sentyabr çevrilişindən 6 gün əvvəl isə Konyada “Böyük Qüds Mitingi” keçiriləndən sonra (6 gün ərzində) tələm-tələsik ABŞ və Sionist şəbəkənin əmri ilə çevriliş edildi…
Dövrün daxili işlər naziri Süleyman Soylu 15 İyul çevriliş cəhdinin ertəsi günü demişdi: “Bu mənfur çevriliş cəhdinin arxasında Amerika var.” Həmin gecə Mersin limanında və İncirlik Hərbi Hava Bazasında baş verən hərəkətlilik bunu təsdiqləyirdi.
ABŞ eynilə şeytan kimi çoxşaxəli intriqalar qurur. NATO-nun Gladio strukturu müxtəlif sahələrdə fəaliyyət göstərir. O, təkcə hərbi sahədə deyil, dini icmalar və təriqətlərlə də işləyir və onlardan da piyada kimi istifadə edir. Nitekim 15 İyulda FETÖ camaatından istifadə etmişdi.
Təriqətlər vasitəsilə qonşu ölkə İrana qarşı xalqımızı məzhəb üzərindən kin və düşmənçiliyə sövq etdilər. (Bu gizli təhriklər hələ də davam edir.)
Bir vaxtlar Fətullah Gülənin sağ qolu olan Latif Erdoğan televiziya çıxışlarının birində belə deyirdi:
“Əgər 15 İyulda uğur qazansaydılar, üç ay ərzində ABŞ Türk Silahlı Qüvvələrini önə sürərək İrana müharibə açacaqdı.”
Bunu 1994-cü ildə, Dəmirəlin prezident, Tansu Çillərin baş nazir olduğu dövrdə də sınamaq istədilər. Hər iki ordu Van ətrafındakı sərhəd bölgəsində həqiqi silah və sursatlarla təlim keçmişdi. O dövrdə ABŞ-ın piyonu olan qəzetlər son dərəcə təhrikedici manşetlər verirdi. Televiziya kanalları da eyni şəkildə qızışdırıcı yayımlar edirdi.
Bir sözlə, NATO Gladiosu təkcə sui-qəsdlərlə məşğul olmurdu, media sektorunda və iş dünyasında da intensiv fəaliyyət göstərirdi.
Bu gün NATO-dan çıxmağa cəhd etsək, buna ilk etiraz edəcək dairələr TÜSİAD çevrələri olacaq. NATO təkcə hərbi sahədə deyil, iş dünyasında və siyasi arenada da damarlarımıza qədər nüfuz etmiş vəziyyətdədir.
Əgər NATO yalnız hərbi qurumdursa, onda niyə zirvə toplantıları Baş Qərargah rəisləri səviyyəsində keçirilmir? Halbuki hərbi iyerarxiya bunu tələb edir.
Bilinməlidir ki, NATO sadəcə hərbi qurum deyil; dünya siyasətini və dünyanın maliyyə mənbələrini formalaşdırmaq, istismar sistemini daimi etmək və möhkəmləndirmək üçün mövcuddur.
Böyük şeytan ABŞ-ın təşəbbüsü və himayəsi altında bu hökmranlıq və istismar sistemi davam etdirilir.
ABŞ-ın himayəsindəki bu istismar sisteminə qarşı çıxan ölkələr quldur üsulları ilə cəzalandırılır. Bunun ən bariz nümunələri Panama, Əfqanıstan, İraq, Liviya, Venesuela və ən son İrandır.
Panama Prezidenti Manuel Norieqanı oğurlayıb həbsxanaya atan və orada ölümünə səbəb olan Amerikadır.
Eyni üsulla Venesuela Prezidenti Nikolas Maduronu da oğurlayıb zindanlara saldılar.
Əfqanıstan və İraqın işğalı NATO-nun təmizləmə qüvvələri vasitəsilə həyata keçirildi.
Liviyanı isə birbaşa İzmirdən havaya qalxan NATO təyyarələri bombaladı.
Demək olar ki, dünyanın ən böyük terror təşkilatı NATO-dur.
Bizim təcili şəkildə NATO-dan çıxmağımız lazımdır…
Srebrenitsa soyqırımının ən böyük dəstəkçisi və onun üçün zəmin yaradan NATO-dur.
Eyni şəkildə, Qəzza soyqırımının da ən böyük silah təchizatçısı ABŞ və NATO-dur.
İrana qarşı aparılan hücum müharibəsində ABŞ və İsrailə ən böyük kəşfiyyat dəstəyini verən də NATO bazalarıdır. Bunun ən konkret nümunəsi Kürecik Radar Bazasıdır.
İran Sionist şəbəkəyə raket atdığı anda Kürecik Radar Bazası koordinatları Belçikanın paytaxtı Brüsseldə yerləşən əsas qərargaha ötürür. Oradan da saniyələr içərisində bu məlumat Sionist şəbəkəyə çatdırılır.
Bu məlumatlar eyni zamanda işğalçı İsrail adına raketdən müdafiə sistemlərini hazır vəziyyətdə saxlayan Səudiyyə Ərəbistanı, İordaniya və Birləşmiş Ərəb Əmirliklərinə də ötürülür.
İstər “12 Gün Müharibəsi” zamanı, istərsə də 28 Fevralda başlanan müharibədə bu xəyanətlərin hamısına şahid olduq.
Göründüyü kimi, bütün bu baş verən pisliklər təkcə Türkiyə ilə məhdudlaşmır, ABŞ-ın nüfuz dairəsində olan bütün coğrafiyalarda həyata keçirilir.
Başda Fələstin olmaqla İslam coğrafiyalarında tökülən hər damla qanda ABŞ-ın himayəsindəki NATO-nun izi var.
Və o hər damla qanda ABŞ/NATO işbirlikçilərinin də əli var.
Yaxşı, kafir öz kafirliyini edir, bəs içimizdəki piyadalara nə demək olar?
NATO təşkilatlanmış mütləq şərin, təşkilatlanmış mütləq pisliyin adıdır.
ABŞ açıq şəkildə NATO-dan pərdə kimi istifadə edir. NATO nizamnaməsinin 5-ci maddəsindən istifadə edən yeganə ölkə Amerikadır. Baxın,
NATO-nun 5-ci maddəsi alyansın əsasını təşkil edən “kollektiv müdafiə” prinsipidir. Bu maddəyə görə, üzv ölkələrdən birinə və ya bir neçəsinə qarşı edilən silahlı hücum bütün üzv ölkələrə qarşı edilmiş hücum hesab olunur.
Bəs prinsip belədirsə, bu günə qədər Amerikaya hücum edən hər hansı bir ölkə olubmu?
Hücum edən tərəf Amerika olmasına baxmayaraq, guya özünə hücum edilmiş kimi bu maddəni işə salaraq Əfqanıstanı, İraqı və sonradan Liviyanı viran qoydu.
Bu necə bir ziddiyyətdir?
Lakin son olaraq İrana hücum etdikdə istədiyini əldə edə bilmədi. Çünki İranın NATO üzvü Avropa ölkələrindən hər hansı bir hücum olacağı təqdirdə çox sərt cavab verəcəyi aydın şəkildə başa düşüldü.
İranın çəkindirici gücünə görə ABŞ-a yardım edilmədi. Buna görə də lənətə gəlmiş Tramp NATO və Avropa İttifaqına narazılıq dolu sözlər söylədi.
Güclü olmaq məhz belə bir şeydir.
ABŞ-ın qarşısında artıq Əfqanıstan, İraq və ya Liviya kimi ölkə yoxdur.
Buna baxmayaraq, “məğlub olan güləşə doymur” misalında olduğu kimi ABŞ davamlı şəkildə atəşkəsi pozur.
Ən son Türkiyədə keçirilən toplantıda Tramp böyük təkəbbür içərisində və olduğu mühitdən cəsarət alaraq belə dedi:
“İranla aramızdakı atəşkəs başa çatmışdır, müharibə yenidən başlamışdır.”
Xatırlayaq ki, bundan bir neçə ay əvvəl ABŞ-ın Ankaradakı səfiri və eyni zamanda Suriya, Livan və İraq üzrə məsul şəxs olduğu üçün Qərbi Asiyanın (onların ifadəsi ilə Yaxın Şərqin) ABŞ valisi Tom Barrakın “Prezident Ərdoğana legitimlik verəcəyik” açıqlaması nə demək idi?
Eyni zamanda ABŞ Prezidenti Donald Trampın Türkiyəni Rusiya və İrana qarşı mühüm NATO müttəfiqi kimi gördüyü və hakimiyyətin Vaşinqton administrasiyası tərəfindən beynəlxalq arenada dəstəklənərək siyasi fəaliyyət imkanlarının genişləndiriləcəyi barədə açıqlamaları verildi.
Məqsəd Türkiyəyə guya “legitimlik” verərək (!) İrana qarşı aparılacaq hücum müharibəsində Türkiyəni öz mənfur planlarına daxil etmək idi.
Açıq desək, İrana qarşı həyata keçiriləcək hər hansı quru əməliyyatında NATO çərçivəsində Türkiyəyə rol veriləcəyi üçün bölgə valisi Tom Barrak “legitimlik” anlayışını işlətmişdi.
Tom Barrak və Donald Trampın açıqlamalarından belə nəticə çıxır.
Böyük şeytanın hiyləgər planına baxın!
Uzun illərdir dəfələrlə sınadıqları planı yenidən gündəmə gətirməyə çalışırlar.
Tom Barrakın bu ifadələri həmin günlərdə Türkiyə siyasətində və ictimaiyyətində böyük müzakirələrə səbəb olsa da, qısa müddət sonra ört-basdır edildi.
Bu həyasızlığa rəsmi dairələr tərəfindən lazımi cavab verilməli idi.
Baxın, əgər Türkiyə Cümhuriyyəti müstəqil və unitar dövlətdirsə, bu ifadələr beynəlxalq qarşılıqlılıq prinsiplərinə əsaslanan münasibət qaydalarının pozulması deməkdir.
Daha açıq desək, “Bölgə valisi” Tom Barrakın “legitimlik” ifadəsi ölkə olaraq bizim ABŞ-ın müstəmləkəsi olduğumuzun üstüörtülü etirafıdır.
Türkiyə ictimaiyyətində Milli Görüş və Vətən Partiyasından başqa “NATO-dan çıxaq” deyən başqa bir siyasi təşkilat yoxdur, təəssüf ki.
Beləmi olmalıdır?
Bu günə qədər NATO-dan hansı xeyri gördük?
Əksinə, ABŞ/NATO cinayətlərinə dolayı yolla da olsa şərik olduq.
Bu günahın məsuliyyətindən qurtulmaq mümkün deyil.
Mərhum Erbakan Hocamız ABŞ/NATO-nun törətdiyi cinayətlərə ortaq olmağın məsuliyyətini belə ifadə etmişdi:
“İraqda ölən bircə uşağın belə məsuliyyətini yeddi nəsliniz alnını səcdədən qaldırmasa belə ödəyə bilməyəcəksiniz.”
Təəssüf ki, Türkiyə dolayı yolla, bəzən isə birbaşa ABŞ/NATO-nun cinayətlərinə ortaq oldu.
Əfqanıstan, İraq, Liviya və Suriya bunun ən konkret nümunələridir.
Keçmişdə NATO-ya qəbul olunmaq üçün Cənubi Koreyada da çoxlu itkilərə səbəb olduq.
Cənubi Koreyada döyüşməyimiz bizə qəhrəmanlıq kimi təqdim edildi.
Şeytan naminə döyüşmək nə vaxtdan qəhrəmanlıq oldu?
Sayın oxucumuz, əsas məsələ bizim Türkiyə xalqı olaraq NATO və ABŞ-ın təsəllütündən necə qurtulacağımızdır. Bunun hesabını aparmalı və planını hazırlamalıyıq.
Siyasətçilərdən ilk növbədə tələbimiz də bu olmalıdır.
Mərhum Erbakan Hocamız İslam Birliyindən və bu birliyin tərkibində yaradılması lazım olan hərbi gücdən danışarkən fikrinin daha yaxşı başa düşülməsi üçün “İslam NATO-su” metaforasından istifadə edirdi.
Bəli, biz məhz bu ideallara sahib çıxmalıyıq.
