AKP-nin 24 illik hakimiyyəti dövründə ən uğurla gördüyü işləri saysaq, təəssüf ki, yalnız iki məsələ ön plana çıxır.
Birincisi, qapalı məkanlarda tətbiq etdikləri siqaret qadağasıdır. İkinci ən uğurlu tətbiqləri isə gündəmi çox sürətlə və ustalıqla dəyişdirə bilmələridir.
Bu gün Cümhuriyyət tarixində “fond böhranı” adlandırılan qalmaqal bəlkə də ən böyük korrupsiya hadisəsinə çevrilməyə başladığı bir vaxtda AKP-nin rəhbər şəxsləri dərhal Məkkə Sazişini gündəmə gətirərək diqqəti fond qalmaqalından uzaqlaşdırmağa və gündəmi dəyişməyə çalışırlar.
Cəmi iki ay əvvələ qayıtsaq, avqustun 10-da Xəyanət Qanunu Türkiyə Böyük Millət Məclisində (TBMM) təsdiqləndi.
Bu qanunla türk milləti ayağa qalxdı. Çünki bizə qəbul etdirilməyə çalışılan məsələ 50 min vətəndaşımızın qatili olan terrorçu Öcalanın azadlığa buraxılaraq TBMM-yə gəlməsinə yol açan, eyni zamanda Kolumbiyadakı ELN və Filippindəki NPA-dan sonra dünyanın ən qədim və hələ də fəaliyyət göstərən terror təşkilatı olan PKK-ya fövqəladə əfv şərtləri tanıyan müddəaları əhatə edirdi.
Proses çətinliyə düşüb xalqdan gözlənilən dəstək heç cür gəlmədikdə AKP bu dəfə gündəmi dəyişərək sanki öz daxilində korrupsiyaya qarşı təmizləmə aparırmış kimi təsəvvür yaratmaq istədi. Bunun üçün heç bir hüquqi nəticəsi olmayacaq şəkildə Melih Gökçək və Binəli Yıldırımı sərvətləri ilə bağlı ifadə verməyə çağırmaq ssenarisini işə saldı.
Lakin görünür, bu təmizləmə əməliyyatı planlaşdırıldığı kimi getmədi və sentyabrın 9-da FOND QALMAQALI partladı.
AKP əvvəlcə bu qalmaqala qarşı “daxili təmizləmə aparıram, kim olursa-olsun, hətta öz adamım belə səhv edibsə, ona güzəşt etmərəm” görüntüsü yaradan təbliğat aparmağa çalışdı. Bu, müəyyən müddət uğurlu olsa da, PKK və terrorçu Öcalanla bağlı Xəyanət Qanununa qarşı etirazları sakitləşdirə bilmədi, lakin az da olsa, onların kölgədə qalmasına nail oldu.
Ancaq fond qalmaqalı dərinləşdikcə, çox fərqli şəxslərin adları hallanmağa və onlara toxunmağa başladıqca AKP fond böhranının miqyasını və xalqın reaksiyasını idarə edə bilmədi.
Buna görə də indi Yəmən xalqının imperialistlərə qarşı qanuni mübarizəsini təmsil edən husilərin Səudiyyə Ərəbistanına qarşı həyata keçirdikləri əməliyyatlara qarşı Türkiyə, Səudiyyə Ərəbistanı və Pakistan arasında avqustun 7-də imzalanmış Məkkə Sazişi gündəmə gətirildi.
Xarici işlər naziri Hakan Fidanın bu saziş barədə “Bu, müdafiə sazişidir, hücum sazişi deyil” deməsi bəlkə də diplomatiya tarixinin ən məzmunsuz, yanıltıcı və ziddiyyətli ifadələrindən biri kimi tarixə düşə bilər. Çünki bu ifadə hücumlara müəyyən cavab vermədən müdafiənin necə təmin edilə biləcəyi sualını tamamilə cavabsız qoyur.
AKP Suriyada Türkiyənin maraqları naminə yanında dayanmalı olduğu Suriyanın qanuni hökumətini deyil, Amerika, İngiltərə və İsrailin təlim keçdiyi, silahlandırdığı və maliyyələşdirdiyi vəkil qüvvələri dəstəkləməyi seçmişdi. İndi isə yenə Türkiyənin maraqlarına zidd şəkildə Yəmən xalqının suverenliyi və müstəqilliyi uğrunda mübarizə aparan husiləri deyil, Səudiyyə Ərəbistanı ilə birlikdə imperialistlərin hakimiyyətə gətirdiyi kukla hökumətin yanında dayanmağa üstünlük verir.
Cənab Fidan eyni zamanda oktyabrın 6-da keçirilən Məkkə İttifaqı toplantısında Türkiyə və Pakistanın Səudiyyə Ərəbistanına “təcili şəkildə” hərbi dəstək verilməsi barədə qərar qəbul etdiyini açıqladı.
İndi bu “təcili şəkildə” ifadəsi olduqca maraqlıdır. Çünki Məkkə Sazişinin imzalanmasından iki ay yarım keçməsinə baxmayaraq, sazişin mətni ictimaiyyətlə paylaşılmayıb və ya Türkiyə Böyük Millət Məclisinə təqdim edilməyib.
Hazırda Türkiyə, Pakistan və Səudiyyə Ərəbistanı adından imzalanmış protokolu bu üç ölkənin nə parlamenti, nə ictimaiyyəti, nə məhkəmə sistemi, nə xalqı, nə də mətbuatı görüb.
Daha maraqlısı isə budur ki, cənab Fidan “təcili şəkildə” ifadəsini işlədərkən imzalanmış sazişdə NATO-nun 5-ci maddəsinə bənzər bir maddənin olub-olmadığını təsdiqləmək imkanımız belə yoxdur.
Buna görə də AKP sırf imperialistləri razı salmaq üçün hər an 18 mart 2016-cı ildə Avropa İttifaqı ilə imzaladığını iddia etdiyi “Geri Qəbul Sazişi” kimi həqiqətə uyğun olmayan müqavilə müddəası ilə prosesi idarə edə bilər.
Çünki bu “Geri Qəbul Sazişi” Türkiyə ilə Avropa İttifaqı arasında imzalanmış protokol deyil, heç bir hüquqi məcburiliyi olmayan sadəcə bir manifestdən ibarət idi. AKP isə bu əsassız “saziş” vasitəsilə Avropanın ön postu olmağı qəbul edərək, əsasən kişilərdən ibarət milyonlarla qanunsuz miqrantın Avropaya keçməsinin qarşısını aldı və bununla öz təhlükəsizliyimizi böyük risk altına qoydu.
Deməli, Məkkə Sazişində də belə bir vəziyyətlə üzləşə bilərik. Axı türk millətinin etiraz etməyəcəyi maddələr varsa, niyə ictimaiyyətlə paylaşılmır?
Mehmetçiyimizi səudiyyəlilər üçün odun içinə atan müqaviləni görmək məcburiyyətindəyik.
“Yeni Osmanlı” və ya “Biz Osmanlının nəvələriyik” deyərək Cümhuriyyəti rədd edib özlərinə qəribə bir kimlik yaratmağa çalışan AKP təşkilatı seçicilərinə Osmanlı imperiyasının süqutuna və böyük torpaq itkilərinə səbəb olan ərəb üsyanlarının arxasında bu gün “təcili şəkildə” dəstək verməyə çalışdığı Səud ailəsinin dayandığını izah etmir.
Bu böyük xəyanətlə bağlı Britaniyanın rəsmi arxivlərindəki sənədlərdə “1917–1923-cü illər arasında Kral İbn Səuda ödənilən subsidiyaların Britaniya hökumətinə ümumi dəyərinin 542 min funt sterlinq olduğu” qeyd edilir.
Yəni bugünkü pulla təxminən 50 milyon funt sterlinq məbləğində rüşvət bu xəyanətkar ailəyə verilib.
Yenə Britaniyanın Milli Arxivlərindəki rəsmi qeydlərə əsasən, İbn Səudun Osmanlıya xəyanət edib üsyanlar təşkil etməsi üçün o dövrün pulu ilə aylıq 5 min funt sterlinq dəyərində xalis qızıl şəklində rüşvət aldığı, digər ödənişlərin isə rupi və ya funt sterlinqlə həyata keçirildiyi qeyd olunur.
Əlbəttə, digər xəyanətkar olan Məkkə əmiri Şərif Hüseyn bin Əlinin də səudiyyəlilər kimi ərəb üsyanlarını təşkil etmək üçün ingilislərdən o dövrün pulu ilə 2 milyon funt sterlinq dəyərində aldığı qızıl rüşvətindən heç danışmıram.
Beləliklə, bu Məkkə Sazişi düzgün qiymətləndirilərsə, bölgədə Türkiyənin geosiyasi gücündən faydalanılacaq şəkildə istifadə edilə bilər. Lakin nəyə imza atıldığını görmədən Mehmetçiyimizin göndərilməsi barədə qərar verilməsi yenə Suriya siyasətində olduğu kimi faciə ilə nəticələnmək baxımından çox ciddi risk daşıyır.
Husiləri qarşımıza almaqla həm özümüzü onların hədəfinə çevirəcəyik, həm də İranla münasibətlərimizi risk altına atacağıq.
Burada məzhəb siyasəti deyil, uzunmüddətli dövlət düşüncəsinə əsaslanan xarici siyasət yürüdülməlidir.
