“Keyhan” qəzetinin bu baş məqaləsində İran İslam İnqilabı Rəhbərinin 13 Aban müraciəti əsasında ABŞ və müttəfiqlərinin yaşadığı strateji və geosiyasi çöküş, ABŞ-də keçirilən aralıq seçkilər və İsraildəki siyasi sarsıntılar təhlil edilir. Məqalədə ölkə daxilində bəzi dairələrin Amerika siyasətindəki partiya dəyişikliklərinə aldanaraq “güzəştə getmək” və ya “yenidən danışıqlara başlamaq” tələsinə düşməməsi barədə xəbərdarlıq edilir.
Ötən həftə İslam İnqilabı Rəhbərinin 13 Aban (4 noyabr – Dünya İstikbarına Qarşı Mübarizə Günü) münasibətilə İran xalqına ünvanladığı müraciət ölkənin gələcəyi və regionun təhlükəsizliyi baxımından son dərəcə mühüm strateji məqamları ehtiva edirdi. Bu müraciətlə eyni vaxtda Amerikanın siyasi iradəsini və idarəetməsini təmsil edən qüvvələr əziz İran xalqı qarşısında tarixin ən böyük məğlubiyyətlərindən birini yaşadılar. Dünya istikbarına qarşı mübarizə günündə üzə çıxan bu məğlubiyyət Qərbin hegemonluq sisteminin çöküşünün əsas səbəbini gözlər önünə sərdi.
1. “Möhtəşəm qələbələr” və strateji istiqamətdən yayınmamaq barədə xəbərdarlıq
İslam İnqilabı Rəhbəri 13 Aban (4 noyabr) müraciətində “müsəlman İran xalqının təslim olmasını” xəyal edən düşmənlər qarşısında “İran xalqının təvəkkül, müqavimət və fədakarlıq sayəsində qazandığı möhtəşəm qələbələrdən” danışdı. Bu böyük qələbə yalnız düşmənlərin bütün imkan və hərbi texnikaları ilə başladıqları mürəkkəb müharibədəki hərbi uğursuzluqlarından ibarət deyil. Bu, eyni zamanda düşmən cəbhəsinin hərtərəfli çöküşüdür.
Bu gün İran xalqının sarsılmaz müqaviməti sayəsində ABŞ, saxta sionist rejim və onların qlobal və regional tərəfdaşlarından ibarət cəbhə daxildən çökmüş vəziyyətdədir və bu çöküş son dərəcə dərin və ağır nəticələr doğurur. İrana hücum edən qüvvələr son iki həftə ərzində ABŞ, işğal altındakı Fələstin, Fransa, Polşa, Albaniya və Braziliya başda olmaqla bir çox cəbhədə siyasi çöküş böhranları ilə üzləşiblər. Dünya mediasında bu cəbhəboyu çöküşün ortaq məxrəci bir ifadə ilə, yəni “İranla müharibə” kimi təqdim olunur.
İnqilab Rəhbərinin ən azı iki müraciətində bu böyük nailiyyətlər regionda və dünyada yeni bir nizamın yaranmasına, düşmənlərin İran və regiona əl uzatmaq cəsarətinin birdəfəlik aradan qaldırılmasına səbəb olacaq hərəkatın başlanğıcı kimi qiymətləndirilib. Bəs bu necə mümkün ola bilər? Rəhbərin baxışına görə, bunun yalnız bir yolu var: “İranı hər bir şəraitdə daha da gücləndirmək strategiyasını davam etdirmək.”
Bu strategiyanın yol xəritəsi nədən ibarətdir? 13 Aban (4 noyabr) müraciətində belə buyurulub:
“Hərtərəfli inkişaf, bütövlük, birlik və ictimai həmrəylik bu yolda uğurun əsas amilləridir. Bu prinsiplər xalqın və məsul şəxslərin bütün fərdi və ictimai söz və əməllərinə hakim olmalıdır.”
Bu “möhtəşəm qələbələr” mənzərəsində elə bir təhlükə mövcuddur ki, ona diqqət yetirilməsə, “şəhidlərin qanı və xalqın fədakarlığı ilə əldə edilmiş bu böyük sərmayəni puça çıxara bilər.”
Bəs bu təhlükə nədir? İnqilab Rəhbərinin ifadəsi ilə desək, bu təhlükə “qlobal sistemdə partiya və siyasi cinahların dəyişməsi nəticəsində düşmənin davranışını dəyişəcəyinə dair ən kiçik ümid bəsləmək” və “indi ABŞ-yə güzəştə gedərək onu İran xalqına qarşı düşmənçiliyindən əl çəkməyə məcbur edə biləcəyini düşünməkdir.”
Rəhbər burada həm düşmənin İran xalqının qələbələri qarşısında mövqeyini dəyişəcəyini xəyal etməyin, həm də müharibəni bitirmək üçün güzəştə getmək yanaşmasını mənimsəməyin yanlışlıq, xalqın qələbələrinə qarşı nankorluq və şəhidlərin qanı bahasına əldə edilmiş sərmayəni puça çıxarmaq cəhdi olduğunu vurğulayır. Dəfələrlə təkrarlanan bu vurğular təhlükənin böyüklüyünü və onun qarşısında geniş milli ayıqlığın zəruriliyini ortaya qoyur.
Həqiqət budur ki, Rəhbərlik bəzi səlahiyyət sahiblərinə xatırladır ki, təcavüzkar düşmənlərin mövcudluğundan azad edilmiş müstəqil regiona nail olmaq üçün keçilməli olan həssas yolun ortasında, müharibə şəraitinin yaratdığı müvəqqəti problemlərdən qurtulmaq naminə, hələ tam möhkəmlənməmiş mövcud nailiyyətləri belə məhv edə biləcək vəsvəsələrə qapılmamalıdırlar.
Rəhbərin baxışına görə, qalib gəlmiş İran “mütləq çəkindirmə gücünə” nail olmalıdır. Bunun yolu zahirən sülhsevər görünən, lakin daha yeni və şiddətli müharibəyə səbəb olmuş yollara qayıtmaqdan deyil, İranı nisbi çəkindirmə gücünə çatdıran və düşməni İran xalqı qarşısındakı taktiki məğlubiyyətlərini etiraf etməyə məcbur edən yolda qətiyyətlə irəliləməkdən keçir.
Keçmişdə böyük milli sərmayəni puça çıxararaq uğursuzluğa düçar olmuş bəzi şəxslər ABŞ və sionist rejimin İran qarşısındakı ağır məğlubiyyətini ABŞ-də Demokrat Partiyasının və ya İsraildə dəyişiklik koalisiyasının ucuz qələbəsi kimi şərh edə, yenidən “gərginliyin azaldılması üçün danışıqlar” reseptləri yazmağa cəhd göstərə bilərlər.
Əslində, bu yanaşma bu gün hərbi və siyasi məğlubiyyətlərini müxtəlif yollarla etiraf edən düşmənə yenidən nəfəs almaq və İran xalqına qarşı daha ağır hücuma hazırlaşmaq fürsəti verməkdən başqa bir şey deyil.
Müdrik Rəhbərimiz 13 Aban (4 noyabr) müraciətində xəbərdarlıq edir: Qazandığımız möhtəşəm qələbələrə baxmayaraq, hələ yolun ortasındayıq və qalan yolu daha böyük güclə qət etməliyik. ABŞ və İsraildəki partiya dəyişikliklərinə əsla ümid bağlamamalıyıq.
Biz yalnız bu müharibədə son qələbəni rəsmiləşdirməklə kifayətlənməməli, eyni zamanda regiona qarşı bütün hərbi və qeyri-hərbi sui-qəsdləri kökündən aradan qaldırmaq üçün mütləq çəkindirmə gücünə nail olmalıyıq.
2. ABŞ-də “sunami” və asimmetrik gücün qələbəsi
İki həftə əvvəl sionist rejimdə və ötən həftə ABŞ-də keçirilən seçkilər son dövrdə İrana qarşı aparılan müharibələrin əsas idarəçilərinin ortaq məğlubiyyəti ilə nəticələndi. Hər iki hadisədə məğlub olanlar İranla müharibənin və ya bu müharibənin daxili bazarda yaratdığı dağıdıcı təsirlərin həmin məğlubiyyətin əsas səbəbi olduğunu etiraf etdilər.
Korrupsiyaya bulaşmış Amerika prezidentinə ən yaxın media qurumlarından biri olan Fox News seçki nəticələrindən sonra sorğulara əsaslanaraq seçicilərin 74 faizinin İranla müharibəni Tramp və onun partiyası üçün məğlubiyyət sunamisinə səbəb olan əsas amil hesab etdiyini açıqladı.
Belə ki, Trampın müavini Cey Di Vens də İranla müharibənin Respublikaçılar Partiyası üçün bu ağır nəticəni doğurduğunu açıq şəkildə dilə gətirdi.
Amerika administrasiyasının bu məğlubiyyətini təsdiqləyən o qədər çox açıqlama və təhlil var ki, onların özü ayrıca bir kitab təşkil edə bilər.
Bloomberg, X platformasındakı yəhudi istifadəçilər, təcrübəli tədqiqatçılar, İsrail Milli Təhlükəsizlik İnstitutunun rəhbəri, Netanyahu əleyhdarı və tərəfdarı mövqeləri ilə tanınan İsrailin 12-ci və 14-cü kanalları, Quincy İnstitutundan Trita Parsi, Almaniyanın NTV kanalı, Quinnipiac Sorğu İnstitutunun rəhbəri, İsrailin Ma’ariv, Israel Hayom və The Jerusalem Post qəzetləri, Britaniyanın The Guardian qəzeti, eləcə də The New York Times və The Washington Post bu uzun siyahının yalnız kiçik bir hissəsini təşkil edir.
Bu nəşrlər və dairələr seçkiləri ABŞ-nin hərbi məğlubiyyətdən sonra siyasi baxımdan da İrana məğlub olduğu bir səhnə kimi qiymətləndirdilər.
Bu açıqlamalarda İrana qarşı məğlubiyyətin yaşandığı açıq şəkildə vurğulanır. Bu, yalnız müəyyən bir partiyanın məğlubiyyəti deyil. Çünki The Washington Post qəzetinin bildirdiyinə görə, söhbət 1974-cü ildən bəri son 52 ildə belə bir məğlubiyyət yaşamamış Respublikaçılar Partiyası ilə məhdudlaşan vəziyyətdən getmir.
Əksinə, Pentaqon, müxtəlif kəşfiyyat xidmətləri, təhlükəsizlik strukturlarına bağlı elit şəbəkələr və hətta Konqresdə müharibənin davam etdirilməsinin lehinə ardıcıl səs verən Demokrat Partiyasının böyük bir hissəsi də bu müharibənin başlanmasında, idarə edilməsində və nəticələrində pay sahibidir.
İranla müharibənin seçkilərə təsirinin etiraf edilməsi, əslində, Amerika seçicilərinin düşüncəsində bu müharibənin hərbi baxımdan uduzulduğunun qəbul edilməsidir.
Siyasi məğlubiyyəti doğuran məhz bu hərbi uğursuzluqdur və Demokrat Partiyası da daxil olmaqla bütün hakimiyyət strukturu məğlub olmuş hesab edilir.
Bu məğlubiyyət mənzərəsi yalnız 3 noyabrda baş vermiş bir günlük hadisə ilə məhdudlaşmır. ABŞ-nin İranla müharibədəki məğlubiyyəti bu ölkənin daxili siyasi mühitini uzun müddət dalğalı və sunamiyə bənzər vəziyyətə sürükləyəcək. Hətta 2028-ci il seçkilərində demokratların qalib gələcəyi fərz edilsə belə, bu vəziyyət sona çatmayacaq.
Xalqın hərbi, kəşfiyyat və silahlanma qurumlarına olan etimadsızlığı səbəbindən 3 noyabrda açılan yara aylarla sağalmayacaq. Bu yaranın izləri hansı partiyanın qalib və ya məğlub olmasından asılı olmayaraq, uzun müddət Amerika administrasiyasını təqib edəcək.
İstikbar cəbhəsinin iki aydan az müddətdə səkkiz ölkə və rejimdə yaşadığı məğlubiyyət bəzi siyasi müşahidəçilərin Qərbin 200 illik hökmranlıqdan sonra təslim olmaq və səhnəni tərk etmək məcburiyyətində qalacağına dair sivilizasiya miqyaslı nəticələrdən danışmasına səbəb olub.
Belə böyük bir dönüşüm davamlı olaraq “İranla müharibə” göstəricisi ilə əlaqələndirildikdə, bu vəziyyət təbii olaraq diqqətləri İslam Respublikasının gələcək qlobal münasibətlərdə və xüsusilə Qərbi Asiyanın yeni nizamında əsas mövqeyə sahib olacağı həqiqətinə yönəldir.
Bu mövzudakı müzakirələr ayrıca bir məqaləyə layiqdir. Lakin bir məsələ aydındır: Amerika seçkilərinə “sunami” adlandırılacaq dərəcədə təsir edən əsas amil İranın “asimmetrik gücüdür”.
Bu vəziyyət yalnız müharibə aparmaqda xüsusi bir modelin deyil, eyni zamanda insani sivilizasiyanın qurulması və yaşadılmasında özünəməxsus bir modelin qələbə qazandığını göstərir.
Bu asimmetrik güc dünyada yenidən tanınır və düzgün şəkildə təhlil edilməlidir.
Məhz bu özünəməxsus model sayəsində dünyanın bu tərəfində İslamın əziz Rəhbəri bir müraciət edərək bildirir:
“Əgər yeni bir müharibə başlasa, cavabımız coğrafi məhdudiyyət olmadan dərhal və təsirli olacaq.”
Bu çağırışa isə eyni anda bir çox cəbhədən “Ləbbeyk!” (əmrinizdəyik) sədaları yüksəlir!
İslamın qürurlu komandanı İsmayıl Qaaninin ifadəsi ilə:
“Vəliyyi-Əmrin müraciətindən sonra Müqavimət Cəbhəsinin döyüşçüləri tam sədaqətlə yazılı şəkildə bağlılıqlarını elan edərək cəbhələrin birliyini nümayiş etdirdilər və komandirlərin bu müraciəti ən yüksək səviyyədə qəbul edib həyata keçirdiklərini sübut etdilər.”
