Xatırlayaq, sionist dəstə 1967-ci il “Altıgünlük müharibə”də böyük şeytan ABŞ-ın dəstəyi ilə Sina yarımadasını, Qəzzanı, Şərqi Qüdsü, İordan çayının qərb sahilinin böyük bir hissəsini, İordan çayını və Suriyanın Qolan təpələrini işğal etmişdi. Sonrakı prosesdə (işğal edilmiş torpaqlarına baxmayaraq) bölgənin ərəb ölkələri zillət içərisində işğalçı İsraillə diplomatik əlaqələr quraraq “passiv/razılaşma” yoluna getdi. Bu zillət libasını geyinən ilk ölkə Ənvər Sədatın başçılıq etdiyi Misir hökuməti idi. Misir Prezidenti Ənvər Sədatın İsrailin baş naziri Menahem Beginlə bağladığı saziş 17 sentyabr 1978-ci ildə Kemp-Devid Sazişi olmuşdur. Bu müqavilə bağlandıqda bölgənin ərəb ölkələri Sədatı qınamışdı. Sədat isə: “Bir gün gələcək, hamınız mənim etdiyimi edəcəksiniz”, — demişdi. Necə ki, sonrakı prosesdə Sədatın dediyi oldu. Zaman keçdikcə Suriya istisna olmaqla bütün ərəb ölkələri işğalçı İsraillə diplomatik əlaqələr qurdu.
Ən son “Əsrin müqaviləsi” və “İbrahim Sazişləri” ilə yaşanan təslimiyyətçi zillət zirvəyə çatdırılmış oldu. Bu razılaşmalar tamamilə sionist dəstənin şeytani siyasətlərinə təslim olmaqdan başqa bir şey deyil. Suriya heç vaxt buna yanaşmadı.
Suriya 22 ərəb ölkəsi arasında şərəfli mövqe nümayiş etdirərək İsraili tanımayan və heç bir şərtlə diplomatik əlaqəni qəbul etməyən yeganə ölkə olaraq qaldı. Bundan əlavə, ata Hafiz Əsəd dövründən bəri Suriya fələstinli silahlı təşkilatlara təlim düşərgələri təqdim edən yeganə ölkə idi. Suriya rejiminin hər iki dövründə İran İslam Respublikası məsulları ilə bağladığı razılaşma nəticəsində sözügedən düşərgələrə silah və sursat İrandan gəlirdi. Digər tərəfdən, 1982-ci ilin mart ayında Cənubi Livanın sionist dəstə tərəfindən işğal edilməsindən sonra “müqavimət və dirəniş” naminə yaradılan Hizbullah təşkilatına Dəməşq üzərindən silah tədarükü də İrandan həyata keçirilirdi. Bu silahların bir hissəsi tunellər vasitəsilə HƏMAS-ın İzzəddin Qəssam Briqadalarına və İslami Cihadın Qüds Briqadalarına çatdırılırdı. Bundan əlavə, Busra şəhərinin kənd ərazilərindəki düşərgələrdə iranlı komandirlər fələstinli gənclərə partizan təlimi verirdilər. Əlbəttə ki, işğalçı İsrail İran İslam Respublikası məsullarının konsolidasiya etdiyi “Müqavimət Cəbhəsi”nin hücumlarına məruz qaldığı üçün öz təhlükəsizliyini təhlükədə görür və bundan narahat olurdu. Sionist dəstənin narahat olduğu başqa bir məsələ isə Bəşər Əsədin 6 yanvar 2004-cü ildə Türkiyəyə səfər etməsi və bu tarixdən etibarən müəyyən fasilələrlə qarşılıqlı səfərlərin başlaması nəticəsində diplomatik ənənələrin fövqündə səmimi bir atmosferin yaranması (Ərdoğanın hər fürsətdə “qardaşım Əsəd” müraciəti, piknik və dəniz gəzintiləri və s.); həmçinin ən əsası Türkiyə Parlamenti ilə Suriya Parlamentinin ortaq nazirlər şurası yaratması, pasportsuz gediş-gəlişlərin başlaması sionist dəstəni həddindən artıq narahat edən hadisələr idi. Bu dövrdə Türkiyə ilə Suriya arasındakı diplomatik əlaqələr o qədər müsbət inkişaf edirdi ki, sanki “vahid dövlət” quruluşuna doğru gedilirdi. Bəzi jurnalistlərimiz bu inkişafı “İslam Birliyinə gedən ilk addım” kimi qiymətləndirirdi. (Bu jurnalistlərdən biri də Hakan Albayrak idi.) Bəli, Türkiyə ilə Suriya hökumətləri arasındakı bu inkişaf və İranın müqavimət qruplarını təlimləndirib silahlandırması sionist dəstəni və onun himayədarı ABŞ-ı son dərəcə narahat etmişdi…
22 ərəb ölkəsi arasında sionist dəstənin Ərz-i Məvud amalının qarşısında maneə olan yeganə dövlət Əsəd rejimi idi və bu rejim (onların nəzərində) mütləq devrilməli idi. Əvvəlcə dövrün ABŞ dövlət katibi Hillari Klinton dövrün Türkiyə xarici işlər naziri Əhməd Davudoğlunu (tapşırıq və direktivləri təqdim etmək üçün) Əsədin yanına göndərdi. Əsədə təqdim edilən tapşırıq mətnində “İsraili tanıyacaqsan, İrandan gələn silah tədarükünü dayandıracaqsan, terror təşkilatlarına ölkəndə fəaliyyət imkanı verməyəcəksən (fələstinlilərə ayırdığın təlim düşərgələrini bağlayacaqsan), beynəlxalq ticarətə (imperialist istismar vantuzlarına) qapılarını açacaqsan” tipli maddələr var idi.
Bu təqdimat zamanı Əsəd Davudoğlunu danlayırmış kimi: “Siz Türkiyənin xarici işlər nazirsiniz, yoxsa ABŞ-ın səfirisiniz?” — deyərək etirazçı mövqe nümayiş etdirdi, edilən “zillət” təklifini qəbul etmədi və həmin gecədən etibarən münasibətlər qırıldı. Sonrası sizə məlumdur. Sionist yönləndirməli media elə ertəsi gün Əsədi “xalqına zülm edən qatil” kimi təqdim etdi. Bu şəkildə vətəndaş müharibəsi üçün düyməyə basıldı. 100-ə yaxın ölkədən (daşınmış qoşunlar kimi) mutasiyaya uğramış canavar sürüsünü silah və sursatla təchiz edərək Suriyaya soxdular. Vəhşicəsinə bir müharibə başlamışdı. Terrorçular özlərinə qoşulmayan xalqı ən vəhşi üsullarla qətlə yetirməyə başladılar. Məqsəd dəhşət və qorxu yayaraq xalqın özlərinə qoşulmasını təmin etmək idi. Xalqın əksəriyyəti isə “qardaş savaşında biz yoxuq” deyərək ölkələrini tərk etmək məcburiyyətində qaldı…
Hörmətli oxucumuz, bu vətəndaş müharibəsi dövrünü yaxşı xatırlayaq! Terrorçuların necə bir vəhşilik nümunəsi göstərdiyini unutmayaq! Çoxlu insanı diz çökdürüb başlarından güllələdilər. Bir qisminin üzərinə benzin töküb yandırdılar. Bəzilərini dəmir qəfəslərə salıb suda boğdular. Əlləri bağlı insanları yerə uzadıb qoyun boğazlayırmış kimi başlarını kəsdilər. 8 yaşlı uşağa da eyni vəhşiliyi tətbiq etdilər. Üstəlik, təkbir gətirərək, ayə oxuyaraq! Soruşsanız, Allah yolunda cihad edirlər! (Lənət olsun sizin din anlayışınıza, lənət olsun sizə silah verən əllərə.) Nəticədə nə oldu? 13 il davam edən bu müharibədən sonra canavar İsrail və qaniçən ABŞ istifadə etdiyi piyadalar vasitəsilə məqsədinə çatmış oldu…
Bildiyiniz kimi, işğalçı İsrail 1967-ci il “Altıgünlük müharibə”dən 8 dekabr 2024-cü il tarixinədək Qolan təpələrindən aşağı doğru bir metr belə irəliləyə bilməmişdi. Ta ki Suriyada rejim dəyişikliyinə qədər. Sionist dəstə 13 il davam edən vətəndaş müharibəsi müddətində işğalını genişləndirmək üçün daim pusquda gözlədi. Bu gözləmə zamanı terror təşkilatlarına silah və sursat verməyi də unutmadı. Bundan əlavə, Qolan təpələrində qurduğu mobil xəstəxanalarda yaralı terrorçuları müalicə etdi. (Netanyahu bu mobil xəstəxanalarda müalicə alan terrorçuları ziyarət edib keçmiş olsun diləklərini çatdıraraq fəxrlə jurnalistlərə poza verdi.)
Nəhayət, “Pikaplı İnqilab” baş verib 8 dekabr 2024-cü ildə Əsəd rejimi devrildikdə İsrail qüvvələri hərəkətə keçərək Cəbəl əş-Şeyx (Hermon dağı) yamaclarından aşağı doğru (heç bir müqavimətlə qarşılaşmadan) irəliləyib Suriya torpaqlarını işğal etməyə başladı. Suriya üçün həyati əhəmiyyət daşıyan bölgədəki Mantara su anbarı və digər su mənbələri bu şəkildə sionist dəstənin əlinə keçmiş oldu. İşğal etdikləri Hermon dağında dərhal tələsik şəkildə (bölgəyə gedən Netanyahunun güc nümayişi və meydan oxumaları müşayiətində) əllərindəki xəritələrlə texniki-iqtisadi əsaslandırma işləri apardılar və burada daimi hərbi obyektlər qurdular. İşğal o qədər genişləndi ki, Dəməşqə 15–20 km yaxınlaşmış oldular. Sionist dəstə bununla da kifayətlənməyib, başda paytaxt Dəməşq olmaqla bütün şəhərlərdəki dövlət binalarını vuraraq dövlətin fəaliyyət mexanizmini tamamilə çökdürmüş oldu. Vurduqları binalar arasında daşınmaz əmlak-kadastr və əhali qeydiyyatı idarələri də var idi. Bu hücumda təxminən 600 ən strateji nöqtə vurulmuş oldu. Netanyahu canavarı hər nə qədər “Biz Şara ilə razılaşmışıq” desə də, işi şansa buraxmayaraq bu hücumları həyata keçirmiş oldu. 13 il boyunca vətəndaş müharibəsinin davam etdiyi bu ölkədə milyonlarla insan “qardaş qanı axıtmamaq naminə” doğulub böyüdükləri torpaqları tərk edərək yad ellərdə pərişan oldu, təxminən 1 milyon insan isə bu lənət müharibədə həyatını itirdi. Başına 10 milyon dollar qoyduqları terrorçunu gətirib Suriyanın prezidenti etdilər. Müstəmləkəçi “xarici sərmayəyə” bağlı olan qapılar sonuna qədər açıldı. Limanlar fransızlara satıldı. Hava bazaları və ən strateji hərbi obyektlər ABŞ-a təhvil verildi. Bu günlərdə kənd təsərrüfatı torpaqlarına göz dikən İngiltərə ilə danışıqlar aparılır. İngiltərə tekstil və konserv fabrikləri qurmaq vədi ilə münbit kənd təsərrüfatı torpaqlarını ələ keçirmək istəyir…
Digər tərəfdən, bu inqilabda logistika və sursat dəstəyi baxımından töhfəsi olan Türkiyəyə minnətdarlıq borcunun qarşılığı olaraq keçən il Homs şəhərinin kənd ərazisində yerləşən T4 (Tiyas) Hərbi Hava Bazası verilmək istəndi. Sözügedən hava bazasında Türkiyədən texniki-iqtisadi əsaslandırma işi üçün gəlmiş hərbi mühəndislərimizin olduğu vaxt sionist dəstə “ultimatum mahiyyətində” hücum həyata keçirdi və 5 əməkdaşımız şəhid edildi. (2 aprel 2025)
İndi isə, yəni 18 avqust 2026-cı ildə Türkiyəyə ayrılmış və bununla bağlı razılaşma əldə edilmiş İdlib kəndlərindəki Əbu Zuhur Hərbi Hava Bazasına İsrail yeni hücum həyata keçirərək uçuş-enmə zolaqları da daxil olmaqla 8 nöqtəni vurdu. Bu baza Türkiyədən 70 km məsafədədir. Yəni burnumuzun dibində və biz belə həyasız hücumlara məruz qalırıq. Üstəlik, özlərini haqlı görərək xəbərdarlıq və ikaz mahiyyətində Türkiyəyə ultimatum verirlər. Elə isə soruşaq, Kürecik Radar Bazası bu hücumu silahlı qüvvələrimizə niyə bildirmədi? Bu baza yalnız sionist dəstəyə xidmət etmək üçünmü orada yerləşir? Təəssüf ki, belədir… İranın atdığı raketlər aşkar edilərək NATO-nun Mərkəzi Qərargahının yerləşdiyi Belçikanın paytaxtı Brüsselə dərhal bildirilir və buradan saniyələr içərisində İsrailə raketlərin koordinatları verilir. Onsuz da yaradılma məqsədi və xidmət qayəsi budur…
Baxın, sionist dəstənin hücumundan sonra Qəzza qəssabı Netanyahu baş nazirlik ofisi vasitəsilə sosial media üzərindən necə həyasızcasına racon kəsir?: “Suriya Türkiyə əsgərlərinin Hələb yaxınlığındakı bir hava bazasında yerləşməsinə icazə verdi. İsrail də öz təhlükəsizliyinə yönəlmiş təhdidlərə dözməyəcək. Bizim Suriya Prezidenti Şara ilə razılaşmamız var. Şara Suriya ərazisində xarici hərbi ünsür yerləşdirmək təşəbbüsü ilə razılaşmamızı pozur.”
Netanyahu qatilinin belə həyasız təhdidləri qarşısında Türkiyə Respublikası Kommunikasiya Nazirliyinin cavabı belədir: “Səsləndirilən ittihamlar Netanyahunun İsraildəki seçkilər öncəsi bölgədəki ekspansionist və sabitliyi pozan siyasətlərini davam etdirmək niyyətindən qaynaqlanır.” SubhanAllah, bu necə cavabdır?!
Digər tərəfdən, adını çəkmək istəmədiyimiz bir siyasi partiya lideri “İsrail təcavüzkar siyasətlərindən əl çəkməlidir!” deyərək təcavüzkarı daha da cəsarətləndirmiş olur. Bu günə qədər, yəni 77 ildir İsrail adlanan mütəşəkkil terror təşkilatı təcavüzkar və ekspansionist siyasətlərindən “qınamalarla” heç əl çəkibmi?
Hörmətli oxucumuz, bu həyasız hücum qarşısında son dərəcə palliativ və “üzrü qəbahətindən böyük” yanaşma ilə verilən cavablar barədə necə şərh verək? Keçən il, 2 aprel 2025-ci ildə 5 hərbi əməkdaşımız şəhid edildikdə Birləşmiş Millətlər Təşkilatının Təhlükəsizlik Şurasının 51-ci maddəsinə əsasən cavab zərbəsi hüququmuz var idi, bundan istifadə etmədik. O zaman “Qol qırılar, yen içində qalar” edildi. Eynilə Mavi Mərmərə şəhidlərinə edildiyi kimi. İndi də belə palliativ şərhlərlə hadisə ört-basdır edilir. Əlbəttə ki, bu təslimiyyətçi mövqelər qarşısında ictimaiyyətimizin vicdanı sızlayır. Belə olmamalıdır…
Mövzumuzla əlaqəli olan bir son dəqiqə xəbərini paylaşaraq yazımızı yekunlaşdıraq: Yuxarıda bəhs etdiyimiz, Hillari Klintonun Davudoğlu vasitəsilə Əsədə təqdim etdiyi maddələrdən biri olan “Ölkəndə terror təşkilatlarına təqdim etdiyin fəaliyyət imkanlarını dayandıracaqsan” göstərişi Əsəd tərəfindən qəbul edilməmiş və rədd edilmişdi. Çünki terror təşkilatları dedikdə iranlı zabitlərin təlim verdiyi HƏMAS və İslami Cihadın hərbi qanadları olan İzzəddin Qəssam Briqadaları və Qüds Briqadalarına ayrılmış təlim düşərgələri nəzərdə tutulurdu. Şara İdlibdə inkubasiya dövründə olduğu vaxt ABŞ-ın keçmiş Dəməşq səfiri Robert Ford ilə gizli görüşlər və danışıqlar apararaq fələstinli silahlı təşkilatların təlim düşərgələrini bağlayacağına söz vermişdi…
Şaranın ABŞ generalları ilə rəsmi şəkildə “strateji tərəfdaşlıq” qurması isə İdlib dövründəki gizli təmaslardan sonra, Dəməşqdə hakimiyyəti təhvil almasından sonra baş vermişdir. Dəməşqdəki yeni dövrdə ABŞ Mərkəzi Komandanlığının (CENTCOM) komandanı admiral Brad Cooper və Beynəlxalq Terror Təşkilatlarına (HƏMAS, İslami Cihad və Hizbullah) Qarşı Koalisiyanın komandanı briqada generalı Kevin Lambert kimi yüksək səviyyəli hərbi rəsmilərlə rəsmi danışıqlar aparmış və əməkdaşlıq sazişləri imzalamışdır. Bu əməkdaşlıq sazişlərinin maddələri Əsədə təqdim edilənlərlə eyni idi. Şara bu tələblərin hamısını qəbul edib imzanı atdı və iş başına keçən kimi verdiyi öhdəlikləri dərhal yerinə yetirdi. Fələstinlilərə məxsus təlim düşərgələrini bağladı, ələ keçirdiyi silahları ABŞ hərbi rəsmilərinə təhvil verdi. Bu silahların bir hissəsi Hizbullaha göndərilmək üçün bir anbarda gizli saxlanılırdı. Bunların da hamısı ABŞ hərbi rəsmilərinə verildi.
Digər tərəfdən, yuxarıda bəhs etdiyimiz saziş maddələrinə əlavə edilərək Tramp Məcidiyəköy nümunəsində olduğu kimi Dəməşqdə Trump Towers və maliyyə mərkəzi (birja binası) quracağına söz verdi. Bu hadisələrdən və xüsusilə fələstinlilərə məxsus düşərgələrin bağlanmasından ABŞ və sionist dəstə o qədər məmnun olmuş olacaq ki, Tramp son dəqiqə hadisəsi kimi Suriyanı “terrora dəstək verən ölkələr” siyahısından çıxarmış oldu. Buna əsasən Şara mikrofonların qarşısına keçib Trampa təşəkkür etdi. Beləliklə, 22 ərəb ölkəsi arasında Fələstin məsələsinə sahib çıxan yeganə istisna olan Suriya digər ərəb ölkələrinin zillət və təslimiyyət məzmunlu alçaq mövqeyinə qoşulmuş oldu. Bizə də “ah Fələstin, vah Fələstin” demək düşdü. Son söz olaraq, Suriyanın bu hala gəlməsinə töhfə verən müsəlman ölkələrinin başındakı siyasətçiləri “cəhənnəm gözləyir” desək, yeridir.
